fbpx

Ρένια Λουιζίδου: «Το παιδί μου γεννήθηκε πρόωρα και φοβήθηκα»

Η Ρένια Λουιζίδου μιλά στο περιοδικό «Grande» για το απρόσμενο τέλος της σειράς «Το Σόι Σου», την πολυσυζητημένη επιστροφή της στο «Καφέ της Χαράς» και τους λόγους που δεν δημιούργησε την πολυμελή οικογένεια που ονειρευόταν.

Οι τίτλοι τηλεοπτικών σειρών, κινηματογραφικών ταινιών και θεατρικών παραστάσεων που έχει συμμετάσχει αρκούν ώστε να γίνει κατανοητό γιατί στον χώρο την ακολουθεί η φήμη πως κάνει μόνο επιτυχίες. Η Ρένια Λουιζίδου παίρνει για πρώτη φορά θέση για το τέλος της σειρά «Το Σόι Σου» που δεν περίμενε κανείς και ξεκαθαρίζει τους ανασταλτικούς παράγοντες για την συμμετοχής της στο sequelτου «Καφέ της Χαράς». Δεν διστάζει να αποκαλύψει την πραγματική της ηλικία, την στάση της απέναντι στον χρόνο που περνάει και τα σχόλια που δέχεται για το σώμα της που αλλάζει. Στην πιο αποκαλυπτική της συνέντευξη, στο περιοδικό «Grande», η ηθοποιός εξηγεί τους προσωπικούς λόγους για τους οποίους δεν έφερε στον κόσμος ένα ακόμη παιδί.

λουιζιδου

Έχεις κάνει τον απολογισμό της σεζόν που πέρασε;

Περάσαμε δύο πολύ όμορφα χρόνια με ένα πολύ όμορφο έργο, «Το Τίμημα», σε μία πολύ όμορφη παράσταση που αγαπήσαμε κι εμείς κι ο κόσμος που την είδε. Ήταν ένας κύκλος παραστάσεων που ολοκληρώθηκε και δεν θα συνεχίσει για τρίτη σεζόν. Το καλοκαίρι επέλεξα να μην δουλέψω και να μην συμμετάσχω σε κάποια περιοδεία. Τα τελευταία πέντε χρόνια που έτρεχε παράλληλα «το σόι σου» με το θέατρο, οι χειμερινές σεζόν έβγαιναν με πολύ δουλειά και τρομακτική κούραση. Στο «σόι σου», για πέντε χρόνια, δουλεύαμε από τα τέλη Αυγούστου μέχρι τις αρχές Ιουνίου, βγάζοντας εβδομήντα επεισόδια ανά σεζόν. Οπότε τα καλοκαίρια χρειάζομαι ξεκούραση. Όταν παλιότερα δεν είχα τηλεόραση ή δεν ήταν τόσα απαιτητικά τα γυρίσματα της σειράς που συμμετείχα, επέλεγα να κάνω καλοκαιρινές περιοδείες.

Πιστεύεις πως ο όγκος των γυρισμάτων είχε αντίκτυπο στην ποιότητα της σειράς;

Τα τελευταία χρόνια, διαμορφώθηκε στην τηλεόραση ένα τοπίο, λόγω των οικονομικών συνθηκών, όπου οι εβδομαδιαίες σειρές εκλείπουν κι αντικαθίστανται με σειρές που προβάλλονται καθημερινά ή δύο φορές την εβδομάδα, όπως «Το Σόι Σου». Από εκεί και πέρα, όλοι οι συντελεστές των σειρών έχουμε πάρει μια βαθιά ανάσα και βουτάμε με το κεφάλι προσπαθώντας με πολλαπλάσιο κόπο και υποπολλαπλάσια χρήματα να βγάλουμε ποιοτικά το ίδιο αποτέλεσμα με παλαιότερα. Ούτε εύκολο είναι, ούτε πάντα εφικτό! Αυτή είναι, όμως, η καινούργια συνθήκη και σε αυτό προσπαθούμε να προσαρμοστούμε.

Η Χαρούλα, που υποδύεσαι, είναι μια συντηρητική γυναίκα ενώ εσύ έχεις προοδευτική σκέψη. Βλέπεις στον χαρακτήρα της κάποια κατάλοιπα που δεν θα ήθελες να έχουν οι σύγχρονες γυναίκες;

Η Χαρούλα είναι μια αναγνωρίσιμη γυναίκα, που υπάρχει παντού γύρω μας. Για αυτό και μπόρεσαν πολλές τηλεθεάτριες να ταυτιστούν μαζί της. Εγώ δεν είμαι αυτού του είδους η γυναίκα! Η τηλεόραση, όμως, δεν είναι εδώ για να διδάξει αλλά για να αποτυπώσει και να σχολιάσει. Δεν πιστεύω ότι καθετί καινούργιο είναι και καλύτερο. Πιστεύω στην εξέλιξη προς τα μπροστά αλλά πάντα κοιτώντας πίσω. Παραδείγματος χάρη, το δέσιμο αυτής της οικογένειας και η θερμοκρασία των συναισθημάτων που αναπτύσσει είναι κάτι που εύχομαι να είχαμε όλοι στις οικογένειες μας. Που θα βάλει ο τηλεθεατής το θετικό και που το αρνητικό πρόσημο, είναι αν μη τι άλλο δική του υπόθεση.

Έχει ανακοινωθεί πως η πέμπτη σεζόν της σειράς είναι κι η τελευταία. Εσύ είσαι της άποψης πως κάτι πρέπει να σταματά όταν είναι στην κορυφή ή όταν παύει να το αγαπά ο κόσμος;

Αυτό καθορίζεται από τις συνθήκες. Όσον αφορά το «σόι σου», ακόμη δεν έχω κατασταλάξει στο τι είναι καλύτερο. Κι έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Μετά από πέντε χρόνια, συναισθηματικά μας είναι δύσκολο να αποχωριστούμε μια καλή συνθήκη που δημιουργήθηκε μεταξύ μας αλλά κι ένα πολύ καλό επίπεδο δουλειάς. Μου είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα βλέπω αυτά τα άτομα, τον Μελέτη, την Βάσω, την Μίρκα κι όλους τους ανθρώπους που περνάω την καθημερινότητα μου επί ένα τόσο μεγάλο διάστημα. Περάσαμε μαζί δύσκολες στιγμές, τις άδειες, τα κανάλια, τα capitalcontrols, χωρισμούς, γεννήσεις, διαζύγια, γάμους… Έχω την αμηχανία ότι πρέπει να αποχωριστώ κάποιους φίλους. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή στιγμή να σταματήσει η σειρά όσο κάνει πάνω από 20% που είναι μια τεράστια επιτυχία σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Σκέφτομαι κι από την άλλη ότι σήμερα πολύ δύσκολα κάτι γίνεται επιτυχία κι όταν γίνει δεν το αφήνεις πριν κλείσει ο κύκλος του.

Αυτό ισχύει και σε προσωπικό επίπεδο; Σ’ αγχώνει το επόμενο βήμα;

Από τα πρώτα δύο-τρία χρόνια στο επάγγελμα, καταλαβαίνεις ότι εσύ και η αβεβαιότητα θα ζήσετε αγκαλιά για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Είναι η φύση του επαγγέλματος τέτοια που δύο φορές ανά σεζόν μένουμε άνεργοι. Η θετική όψη, βέβαια, αυτού του γεγονότος είναι η κινητικότητα, η εγρήγορση, το ενδιαφέρον που μένει αμείωτο και πολλά άλλα. Πλέον, έχω συνηθίσει σε αυτή την αβεβαιότητα μετά από 30 χρόνια.

Πριν λίγο καιρό, είχες δηλώσει πως είσαι στην μέση μιας δύσκολη κατάστασης. Τώρα που αποφασίστηκε το τέλος του «σόι σου», σημαίνει ότι έχεις αποδεσμευτεί για να συμμετάσχεις στο sequelτου «Καφέ της Χαράς»;

Σ’ αυτή την δουλειά είμαι επαγγελματίας, με την έννοια πως ζω και βιοπορίζομαι. Το «Καφέ της Χαράς» είναι μία έτοιμη συνθήκη αλλά βρίσκεται σε διαδικασία να στηθεί σαν παραγωγή και το κακό είναι πως με ρωτάνε όλοι πρόωρα.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως έχοντας όλοι σαν δεδομένο πως θα είσαι στο cast, δεν σου δίνεται η δυνατότητα να διαπραγματευτείς την θέση σου.

Το «Καφέ της Χαράς» προβλήθηκε σε μια εποχή με εντελώς διαφορετικά οικονομικά δεδομένα και τώρα καλείτε να προσαρμοστεί στην σημερινή τηλεόραση. Επειδή ακούστηκε ότι δεν θέλω να κάνω το «Καφέ της Χαράς», θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν είναι θέμα επιθυμίας. Είναι μια σειρά που της οφείλω πολλά και αγάπησα τους ανθρώπους της. Ανάλογα με το πότε θα γίνει και με ποιες συνθήκες θα κληθώ να τοποθετήσω τον εαυτό μου εντός ή εκτός αυτής της δουλειάς, γιατί ζω από το επάγγελμα μου. Παραδείγματος χάρη, αν η σειρά προβληθεί του χρόνου το Πάσχα, για δέκα επετειακά επεισόδια, δεν έχω την δυνατότητα να το κάνω.

ρενια σοι σου

Η απόφαση σου έχει να κάνει και με την εξέλιξη του ρόλου;

Σε καμία περίπτωση. Ο Χάρης Ρώμας κι η Άννα Χατζησοφιά, που έγραφαν το σενάριο, είναι δύο πολύ έμπειροι σεναριογράφοι κι έχουν βρει μια ιδέα που έχει εξελίξει τους ήρωες. Δεν θα δούμε τον Πώποτα και την Χαρά την επόμενη μέρα το πρωί αλλά δεκαπέντε χρόνια μετά. Μιλάμε για πολύ ικανούς σεναριογράφους που δεν θα έκαναν ποτέ το λάθος να μας εμφανίσουν την επόμενη μέρα ενώ έχουμε δεκαπέντε χρόνια στην πλάτη μας. Δεν έχω ανησυχία προς αυτό. Για να το πω ευθέως, δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε μία και μόνο δουλειά και να μας συντηρεί οικονομικά. Τι θα γίνει αν όταν ξεκινήσει γυρίσματα «Το Καφέ της Χαράς» εγώ χρειάζεται να είμαι στην Θεσσαλονίκη για θεατρική παράσταση; Την προηγούμενη φορά που έκανα το «Καφέ της Χαράς» ήταν τόσο απαιτητικά τα γυρίσματα, τα περισσότερα εκτός Αθηνών, κι είχα κι ένα μικρό παιδί, οπότε μου ήταν αδύνατο να κάνω θέατρο. Τώρα δεν έχω την δυνατότητα να μην κάνω κάτι άλλο. Δεν θα μας πληρώσει τόσο μία δουλειά ώστε να μην κάνουμε κάτι άλλο. Πρέπει η κάθε δουλειά να. Μπορεί να συνδυαστεί με κάποια ακόμα. Αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω σίγουρα είναι ότι δεν έχω καμία διάθεση σνομπαρίσματος της σειράς. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά, φτάνει να ξέρω τις συνθήκες.

Αναφέρθηκες στα πολύωρα γυρίσματα, όταν ακόμη ο γιος σου ήταν μικρός. Σε προβλημάτισε αυτή η απουσία λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων;

Αν δεν μου έκαναν αυτή την ερώτηση, νομίζω πως δεν θα το είχα σκεφτεί ποτέ. Μου φαίνεται παράξενο με την έννοια πως δεν δούλευα περισσότερο ούτε έλειπα από το σπίτι περισσότερο από μια εργαζόμενη γυναίκα που δουλεύει δασκάλα, όπως η μάνα μου, ή δικηγόρος, όπως η φίλη μου. Άλλωστε εγώ είχα να μεγαλώσω μόνο ένα παιδί, όχι τρία ή τέσσερα όπως άλλες γυναίκες. Μάλιστα, επειδή δεν είχα συγκεκριμένο ωράριο, όπως οι άλλες γυναίκες, είχα την δυνατότητα να καθορίσω τα πράγματα και να διορθώσω τα λάθη που έβλεπα επιλέγοντας αν θα κάνω θέατρο ή ποιες δουλειές θα δεχτώ και ποιες θα απορρίψω. Δεν αισθάνθηκα ότι του έλειψα καθόλου περισσότερο από τα παιδιά των άλλων γυναικών.

Αυτό έπαιξε ρόλο και στο να επιλέξεις να κάνεις ένα παιδί ώστε να μην χρειαστεί να μοιράζεται τον χρόνο που έχεις; 

Όχι, ήταν εντελώς διαφορετικοί και προσωπικοί οι λόγοι. Αν είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα, θα είχα κάνει περισσότερα παιδιά. Ο Βίκτωρας γεννήθηκε πρόωρα κι αυτό με τρόμαξα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να φανταστώ τα επόμενα χρόνια ότι θα βιώσω ξανά αυτή την αγωνία. Κι όταν ξεπέρασα την ταραχή που μου δημιούργησε, είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να σκέφτομαι ότι με το αδελφάκι του δεν θα διανύσουν ταυτόχρονα την παιδική τους ηλικία. Όλο είχε να κάνει με την δική μου τρομάρα και ανησυχία από την εξέλιξη της πρώτης εγκυμοσύνης μου.

Τις δυσκολίες της δουλειάς και την αβεβαιότητα του επαγγέλματος κατάφερνες πάντα να την κρατάς εκτός σπιτιού;

Όχι. Ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να μην φέρνει τα προβλήματα της δουλειάς μέσα στο σπίτι αλλά δεν το καταφέρνεις πάντα. Σίγουρα, δεν ήταν κυρίαρχο στο δικό μας σπίτι, από κάθε άποψη, ότι η μαμά είναι ηθοποιός. Και όσον αφορά την αναγνωσιμότητα της δουλειάς και όσον αφορά την αβεβαιότητα του επαγγέλματος. Τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς δεν την βάλαμε ποτέ επικεφαλίδα στην οικογένειας μας.

Ξέρω, όμως, ότι όταν βρίσκεις ελεύθερο χρόνο τον αφιερώνεις και στο πιλάτες.

Είχα πάρα πολλούς τραυματισμούς. Από μικρή έπεφτα και χτυπούσα. Έχω σπάσει και διαλύσει τα κόκκαλα και τις αρθρώσεις μου. Όλα αυτά με δυσκόλευαν να κάνω την κλασσική γυμναστική γιατί πονούσα πολύ κατά την διάρκεια της άσκησης. Το πιλάτες με βοήθησε πάρα πολύ στο να γυμνάζομαι χωρίς να πονάω αλλά και στο να κατανοήσω πως λειτουργεί το σώμα μου. Μάλιστα, τα δύο τελευταία χρόνια ανακάλυψα και την yoga.

Πάντως, φαίνεσαι πολύ συμφιλιωμένη με τον χρόνο που περνάει.

Κανείς δεν χαίρεται που μεγαλώνει. Από την άλλη, δεν υπάρχει τρίτη επιλογή. Ή θα πεθάνεις νέος ή θα γεράσεις. Εγώ δεν θέλω να πεθάνω νέα ούτε παραμορφωμένη. Δεν θέλω να ζήσω κάθε μέρα της ζωής μου με αυτή την αγωνία. Μου συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους νομοτελειακά από τότε που εμφανίστηκαν στον πλανήτη. Αυτή η υστερία κι αυτή η τρέλα που επικρατεί με τον χρόνο έχει να κάνει με το σύνολο των προτύπων. Ισχύει για όλους τους ανθρώπους αλλά για εμάς τις γυναίκες έχει καταντήσει αδυσώπητο. Σαν γυναίκα αρνούμαι να το δεχτώ, ακόμη κι από εμάς τις ίδιες, πως αφήνουμε να μας ακουμπάει κάτι τέτοιο και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάθετε στην θέση του κατηγορούμενου για ένα τέτοιο ζήτημα. Είναι αμαρτία να κοιμάσαι και να ξυπνάς μετρώντας τις ρυτίδες σου σαν να πρόκειται για κάποιο προσωπικό σου λάθος.

Πρόσφατα μίλησες και για το θυροειδή, που έχεις κι εσύ και πολύς κόσμος. Εξακολουθεί να αποτελεί ταμπού;

Σιγά το μυστικό.

Έχεις συναντήσει κόσμο που έχει άποψη για το σώμα σου ενώ δεν του πέφτει λόγος;

 Είναι πρόβλημα αυτών των ανθρώπων κι όχι δικό μου. Δεν το βρίσκεις παράλογο ότι σ’ ένα κόσμο που για τον φυλετικό ρατσισμό ή τον σεξουαλικό ρατσισμό, είμαστε στα κόκκινα, για τον χοντρό άνθρωπο δεν συμβαίνει το ίδιο. Δεν θέλω να γίνω τετρακόσια κιλά αλλά είμαι 53 ετών, τα επόμενα τριάντα χρόνια που έχω να ζήσω να τα περάσω υποφέροντας για να είμαι ίδια με όλες τις υπόλοιπες γυναίκες στον πλανήτη που μας μετράνε με την μεζούρα; Για μια γυναίκα με θυροειδή είναι τρεις και πέντε και δέκα φορές πιο δύσκολο.

Κλείνοντας, θέλω να μου πεις πως είναι να είσαι η τελευταία ατάκα και το τελευταίο πλάνο του MEGA, πριν το μαύρο.

Τι ήθελα και μου έτυχε αυτό το πράγμα. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Σε κάποιου την ατάκα θα έκλεινε το MEGA, γκαντεμιά που ήταν η δική μου. Είμαι σίγουρη ότι έγινε τυχαία. Μου έκανε εντύπωση, πάντως, όλη αυτή η έκπληξη με την οποία αντιμετώπισαν όλη το μαύρο και το κλείσιμο του καναλιού ενώ ήταν κάτι που δρομολογούταν εδώ και περισσότερο από δύο χρόνια. Σε καμία περίπτωση, δεν ήταν ξαφνικό! Ασφαλώς κι έχω όμορφες αναμνήσεις από το MEGAσε μια σειρά που αγαπήσαμε τόσο πολύ και δεν σταματάω να εκπλήσσομαι πόσοι πιτσιρικάδες βλέπουν τους απαράδεκτους στο YouTube. Αυτή η σειρά μπορώ να πω πως είναι κομμάτι της ιστορίας της τηλεόρασης.

Η συνέντευξη της Ρένιας Λουιζίδου στον Λευτέρη Βουτά όπως δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο περιοδικό Grande.