Queen of Noell: Φανή Σπυριδάκη

Η συνιδιοκτήτρια του Noel, ενός από τα πιο αγαπημένα spots στην Αθήνα, μιλά στο DT για το νέο της δημιούργημα στην Θεσσαλονίκη που έγινε talk of the town πριν ακόμη ανοίξει τις πόρτες του.  

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Η Φανή Σπυριδάκη είναι ένα από εκείνα τα ελπιδοφόρα, νέα πρόσωπα που κάνουν τις ιδέες του πράξεις. Έτσι έγινε και με το Noel, το bar restaurant στην Στοά Κουρτάκη, που έφερε στην Αθήνα το Παρίσι της Αναγέννησης και τα Χριστούγεννα. Αν δεν έτυχε να την γνωρίσεις στο Noel, τότε σίγουρα την είδες στο Master Chef που αναμφισβήτητα αποτέλεσε τον πιο πολυσυζητημένο guest κριτή του παιχνιδιού.

Τι κρατάς από την ημέρα των εγκαινίων; 

Ανοίξαμε στις 7 Οκτωβρίου, στο ζώδιο του Σκορπιού. Πάντα τα εγκαίνια είναι μια καλή μέρα. Συμπωματικά, ήταν και διαπλανητικά. Αν δεν ξεκινάς ένα εγχείρημα με αισιοδοξία, δεν έχει νόημα να ξεκινήσεις. Δυστυχώς, εκείνη την ημέρα, όπως και όλες τις μεγάλες ημέρες του Noel, είμαι μία αγχωμένη οικοδέσποινα. Τα πιο κρίσιμα δέκα λεπτά ήταν όταν ανοίξαμε τις πόρτες όπου μέχρι να γεμίσει το μαγαζί είχα το άγχος του παιδιού που ανησυχεί αν θα έρθουν τα άλλα παιδάκια στο πάρτι του. Ήταν όλη η πόλη εδώ, εκπρόσωποι όλων των τάξεων, όλων των ηλικιών και γύρω στη μία η ώρα το βράδυ, όλοι χόρευαν βαλς και είχε συντελεστεί η μαγεία.

Στην Θεσσαλονίκη, έχουμε συνηθίσει μαγαζιά-πυροτεχνήματα. Σε απασχολεί η διάρκεια;

Μα το ζήτημα είναι η διάρκεια. Αν αυτοί οι άνθρωποι που ήρθαν στα εγκαίνια συνεχίσουν να είναι εδώ και την επόμενη βδομάδα και τον επόμενο χρόνο, σημαίνει ότι πετύχαμε. Έχουμε μια ψυχαναγκαστική εμμονή για την κάθε λεπτομέρεια. Αν σου πω πόσες εργατοώρες έχουν αφιερωθεί, πόσα meetings έχουν κανονιστεί και πόσα brain storming έχουν γίνει με αρχιτέκτονες, σκηνογράφους και διακοσμητές, δεν θα το πιστέψεις. Οι τουαλέτες μόνο του Noell έχουν στοιχίσει όσο ένα καινούργιο μαγαζί. Πίσω από κάθε λεπτομέρεια του μαγαζιού μας κρύβεται μια ιστορία. Γι’ αυτό το Noell δεν είναι δήθεν. Όλοι αναρωτιούνται πως ισορροπεί αυτή η extravaganza και δεν καταντά κιτς. Μα γιατί το κιτς είναι ευκολία ενώ εμείς δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη του.

Πως πήρατε την απόφαση για ένα Noel στην Θεσσαλονίκη;

Θέλω να σου πω ότι δεν το κάνουμε με ιεραποστολική διάθεση. Από τον δεύτερο κιόλας μήνα λειτουργίας του, το Noel είχε πρόταση να πάει σε άλλη πόλη και σε άλλη χώρα. Μέσα στην οικονομική κρίση κι ενώ τελείωνε η χιπστερική μόδα, ήρθε ένα μαγαζί που εκτός από φαγητό και ποτό, πουλάει μια εμπειρία. Κατεβαίνεις την Κολοκοτρώνη και μεταφέρεσαι στην Γαλλική Αναγέννηση. Ανεβαίνεις την Παύλου Μελά, ανοίγεις μια πόρτα και είσαι στην Βικτωριανή Αγγλία.

Τι διαφέρει στο Noell της Θεσσαλονίκης;

Στην Θεσσαλονίκη υπάρχουν πολύ έντονες πολιτισμικές αναφορές που κάνει τους πολίτες της να μην πέφτουν πολύ εύκολα θύματα της μόδας. Δεν αγαπούν το εφήμερο. Ότι ανοίγουν πολλά μαγαζιά και γρήγορα κλείνουν είναι ένα θετικό δείγμα γιατί αποδεικνύει πως η Θεσσαλονίκη ξέρει τι θέλει ή μάλλον ξέρει τι δεν θέλει. Δεν πας να προσεγγίσεις την Θεσσαλονίκη ευκαιριακά. Η Αθήνα πειραματίζεται πιο εύκολα και σου συγχωρεί πιο εύκολα. Ανησυχώ πολύ περισσότερο αν αργήσει ένα ποτό στην Θεσσαλονίκη γιατί ο Θεσσαλονικιός θα θυμώσει πιο γρήγορα.

Γιατί Noell;

Υπάρχει απάντηση για αυτό το επιπλέον l αλλά δεν είμαι σίγουρη αν θέλω ακόμα να διαλευκάνω αυτό το μυστήριο γιατί έχω ακούσει πολύ ωραίες εξηγήσεις. Θέλω να ακούσω κι άλλες version.

Υπάρχει μυστικό της επιτυχίας;

Το Noel πρέπει να αφουγκράζεται τον ρυθμό της πόλης. Είναι μεγάλη επιτυχία που η κυρία των Βορείων Προαστίων έρχεται να πιεί τον καφέ της σε έναν δρόμο που το μισό χρόνο πέφτουν δακρυγόνα και κάθεται δίπλα σε μια φοιτήτρια των Καλών Τεχνών και σε μία παρέα που ήρθε από την περιφέρεια για το Σαββατοκύριακο. Κι αυτό δεν έτυχε, αλλά πέτυχε, γιατί έχουμε έναν κατάλογο προσιτό σε όλους. Είμαστε ένα φθηνό μαγαζί ανοιχτό προς όλους. Δεν θα ξεχάσω όταν ήρθε στο μαγαζί ένας γόνος πλούσιας οικογενείας, ζήτησε τραπέζι και τα παιδιά της υποδοχής του είπαν πως δεν υπάρχει κάποιο διαθέσιμο γιατί είχε κάνει κράτηση μια παρέα από φοιτήτριες. Αυτό είναι το Noel!

Ξέρω, όμως, πως δεν ισχύει αυτό που λένε ότι τρεις φίλοι άνοιξαν το Noel. 

Είμαστε πάρα πολύ διαφορετικοί μεταξύ μας. Δεν θα κάναμε παρέα κι αυτό μας βγήκε σε καλό. Ο Χρήστος Ευκρατίδης είναι μηχανικός και δούλευε ως DJ στην Αθήνα για πολλά χρόνια μέχρι που άνοιξε το δικό του μαγαζί, εγώ σπούδασα στην Σορβόννη Θεατρολογία και Επικοινωνία και ο Άρης Δούκας έχει δουλέψει σε πολύ μεγάλα μαγαζιά κι έχει περάσει από τα media. Ήρθαν έτσι οι συγκυρίες που γνωριστήκαμε, μας ένωσε ο χώρος και με το που συναντηθήκαμε σταμάτησε σαν κεραυνοβόλος έρωτας ό, τι άλλο υπήρχε στην ζωή μας. Εγώ ήθελα να κάνουμε κάτι που θύμιζε Γαλλία και Παρίσι, που ήταν ένα από τα πιο ευτυχισμένα κομμάτια της ζωής μου, και ο συνέταιρος μου ήθελε να κάνουμε κάτι που θύμιζε Χριστούγεννα, δηλαδή ευτυχία.

Το Noell στην Θεσσαλονίκη, όμως, δεν είναι Χριστουγεννιάτικο. 

Δεν θέλω να γίνουμε γραφικοί. Τα Χριστούγεννα δεν είναι το φωτάκι και το λαμπιόνι. Μετά από εμάς το μαγαζί αντιγράφηκε πάρα πολύ και πλέον υπάρχουν οι αντιγραφές των αντιγραφών του Noel. Κι αυτό που αντιλήφθηκα είναι ότι αυτό που μιμήθηκαν περισσότερο είναι η χριστουγεννιάτικη διάθεση. Οπότε όταν έγινε massive, προσπαθήσαμε να εξελιχθούμε εμείς. Στην Θεσσαλονίκη, κρατήσαμε τα Χριστούγεννα στο επίπεδο της χαράς και της πληθωρικότητας. Βέβαια, τα μέσα Νοέμβρη πλησιάζουν και η βόμβα των Χριστουγέννων θα πέσει και στο Noell.

Γιατί επέλεξες να φτιάξουν το μενού δύο νέα παιδιά από το Master Chef κι όχι ένας καταξιωμένος σεφ; 

Ήταν μια ευτυχής στιγμή η συνεργασία μας με τον Αργύρη Αγλαμίση και τον Κωνσταντίνο Συμεωνίδη από το Master Chef. Ταυτίστηκα με τα παιδία. Θαυμάζω τα παιδιά που παίρνουν μέρος σε τέτοιους διαγωνισμούς και δεν θεωρώ ότι είναι κάτι εύκολο ούτε ότι όποιος προβάλλεται είναι ψώνιο. Όταν είχα πάει στο παιχνίδι, παρακολούθησα το επεισόδιο με ένα κινητό στο χέρι για να δω τι αντίκτυπο είχαν αυτά που έλεγα και έκανα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο πράγμα η έκθεση. Θέλει πολύ θάρρος. Εγώ πήγα καλεσμένη και δεν είχα να αποδείξω τίποτα. Αυτά τα παιδιά είχαν την ευκαιρία τους να συστηθούν με το ευρύ κοινό σε μια ανταγωνιστική συνθήκη. Θαύμασα που δεν έκατσαν στον καναπέ τους να απολαύσουν την ευκολία της κατάθλιψης. Θέλει τόλμη να εκτεθείς.

(Όπως δημοσιεύτηκε στο Down Town Magazine)