Η σχετικότητα του θανάτου

Μιά βδομάδα μετά την πυρκαγιά στο Μάτι, η ζωή συνεχίζεται ή αρχίσαμε να ξεχνάμε; 

Πέρασε ήδη μια βδομάδα. Κι άλλες στιγμές μοιάζουν όλα να έγιναν εχθές κι άλλες στιγμές μοιάζουν όλα να συνέβησαν πριν έναν χρόνο. Όπως και να ‘χει, έχουμε επέτειο… Και θα έχουμε επέτειο… Της μιας μέρας, της μιας βδομάδας, του ενός μήνα κι έπειτα το μνημόσυνο του ενός χρόνου. Όπως και να ‘χει, έχουμε επέτειο… Κι όσο το χρονικό διάστημα της επετείου θα μεγαλώνει, τόσο θα ξεχνάς τις σημαντικές λεπτομέρειες κι όλα θα στάζουν στην μνήμη σου σαν τίτλος του δελτίου των οκτώ. Τίποτα περισσότερο. Και θα αναρωτιέσαι με μία δόση ενοχής, «πότε έφυγαν η Σοφία και η Βασιλική, τα δίδυμα κορίτσια με τα μεγάλα μάτια;». Ήταν στην πυρκαγιά του 18’ ή στον σεισμό του 15’;

Αυτό με προβλημάτισε πιο πολύ απ’ όλα τις τελευταίες μέρες, ακόμη κι αν δεν έπρεπε. Η σχετικότητα του θανάτου. Η πρώτη είδηση μιλούσε για 25 νεκρούς και τότε κάτι σε σόκαρε, κάτι έσπασε μέσα σου, κάτι πληγώθηκε. Κι έπειτα οι νεκροί έγιναν 56 κι εσύ απλά έβγαλες έναν αναστεναγμό. Και μετά έφτασαν τους 73 και δυνάμωσες την ένταση της τηλεόρασης σου. Και σήμερα είναι 91 και δεν το πήρες χαμπάρι. Κι ο θάνατος εκτός από σχετικότητα μοιάζει να έχει και πρωταγωνιστές. Την Σοφία και την Βασιλική, τα δίδυμα κορίτσια με τα μεγάλα μάτια, τον δεκατριάχρονο Δημήτρη και μια γνωστή ηθοποιό, την Χρύσα Σπηλιώτη. Από εκεί και πέρα τι απομένει; Ποιοι είναι αυτοί οι 87 που κρύβονται πίσω τους; Ποιοι είναι αυτοί οι 87 που κουρνιάζουν στα μεγάλα μάτια των δίδυμων κοριτσιών; Δεν θέλω καν να φανταστώ την χαρά που πήρε αυτός ο πατέρας όταν πίστεψε πως αναγνώρισε τα δύο του κορίτσια μέσα στην βάρκα. Νομίζω πως ένιωσε σαν τον πήραν αγκαλιά κι ένωσαν όσα είχαν σπάσει μέσα του. Κι όμως η αλήθεια είναι σκληρή. Κι όχι μόνο για εκείνον αλλά και για του άλλους 87 και τις οικογένειες τους.

Η σχετικότητα του θανάτου, όμως, δεν σταματά εδώ. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της τραγωδίας που θεωρούταν τυχεροί οι λιγότερο άτυχοι από εκείνους. Εκείνους τους άλλους που ήταν τόσο άτυχοι που δεν είναι πια μαζί μας. Κι όμως, εκείνος που έχασε όλη την περιουσία του θεωρείται τυχερός και ιερόσυλος αν κλάψει πάνω από τα αποκαΐδια ενώ εκείνος που έχασε μονάχα το αγαπημένο του κατοικίδιο πρέπει να πνίξει τον πόνο του, μην τυχόν και ακουστεί πιο δυνατά από τις φωνές που του λένε «πόσο τυχερός είστε κύριε!».

Κι έπειτα, έρχεται το savoir vivre της εθνικής τραγωδίας. Κι, ίσως, κι αυτό να μην έπρεπε να το σκεφτώ όμως με έκανε άθελα μου να ξοδέψω φαιά ουσία. Κι είναι τόσοι εκείνοι που με ένα commentή ένα storyθέλησαν να γράψουν τον οδηγό της θλίψης σου κι ήταν τόσο αντικρουόμενες οι απόψεις τους που επιβεβαίωναν την αρχική σου σκέψη να δράσεις όπως όριζε η καρδιά σου. Τι έπρεπε να κάνουν οι νεκροί για να σωθούν και πόσο λάθος αποφάσεις πήραν θα το μάθεις διαβάζοντας τα σχόλια στα ειδησεογραφικά sites. Οφείλω να ομολογήσω πως από την πρώτη στιγμή εκείνο που έκανα, πες μου από αίσθημα επιβίωσης ή από καθαρή αναισθησία, ήταν να ψάξω πως θα μπορούσα να προστατευτώ αν μου συνέβαινε κάτι αντίστοιχο. Κι άλλες έγκυρες ιστοσελίδες με πρόσταζαν να κλειστώ στο σπίτι, να κατεβάσω τα παντζούρια και να καλύψω τις χαραμάδες κι άλλες να δέσω μια βρεγμένη πετσέτα στον λαιμό μου και να αρχίσω να τρέχω. Εκεί είναι που εσύ ή εκείνος θα έπρεπε να συνειδητοποιήσεις πόσο ανεύθυνο είναι να το παίζεις μετά Χριστόν προφήτης από την ασφάλεια του καναπέ σου. Κι έπειτα είδα στα socialmediaμια παγωμάρα κι έπειτα παραδέχτηκα εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν την δύναμη τους για να παρακινήσουν και να ενημερώσουν. Τι κι αν ήταν κάποια γνωστή παρουσιάστρια ή μια ξεκωλέ fashionblogger. Και κάπως μου άρεσε. Μετά ήρθαν τα ερωτήματα και οι επιθέσεις. Με πολλούς να αναρωτιούνται μετά από πόσες μέρες είναι politically correct να ανεβάσεις την «ηλιοκαμένη κωλάρα σου» ή «τις ποτάρες που πίνεις με τους φίλους σου». Αλήθεια, πόσες μέρες μετά είναι politically correct να δείξεις αυτό που δεν παύει να είναι αλήθεια; Πως η ζωή συνεχίζεται και θα συνεχίζεται ώσπου το χρονικό διάστημα της επετείου θα μεγαλώνει και θα ξεχνάς τις σημαντικές λεπτομέρειες κι όλα θα στάζουν στην μνήμη σου σαν τίτλος του δελτίου των οκτώ…